Ik Ben affirmaties

Positieve affirmaties worden door New Agers als een krachtig instrument gezien om een verandering in het bewustzijn uit te werken. Het is hierbij belangrijk dat de boodschap niet een wens is of een vraag (zoals bij bidden!) maar een krachtige stelling, die in geloof wordt vrijgezet. Weifeling wordt gezien als ondermijnend voor de uitkomst.1 De reden dat men de naam ‘Ik Ben’ in deze statements gebruikt, is dat men gelooft dat dit de manier is om in te tappen in de zogenaamd goddelijke kern in henzelf die men ook wel ‘de christus’ of ‘het ware zelf’ noemt. Dit zou de krachtigste manier zijn om tot een ontwaakt christusbewustzijn te komen en zo de persoonlijkheid te herscheppen. ‘Affirmaties kunnen in stilte worden beoefend, hardop worden uitgesproken, op worden geschreven, of worden gezongen of gechant. Hun effect wordt vergroot door een staat van meditatieve ontspanning. Een typische New Age gelovige in affirmaties zal elke dag tijd vrij maken om affirmaties uit te voeren, bijvoorbeeld voor de spiegel of in de context van meditatieve oefeningen,’2 schrijft hoogleraar Wouter Hanegraaff in zijn boek New Age religion and Western Culture. Affirmaties worden overigens ook ‘vaak onmerkbaar verscholen’ in ontspannende muziek, waarbij de boodschap nog dieper binnendringt omdat deze het bewustzijn passeert.3

Hoewel het goed is om Gods waarheid te verkondigen en Zijn Woord te proclameren, is het wat anders om hiervoor een occulte techniek te gebruiken en om dit te doen om hiermee onze eigen wil ten uitvoer te brengen. De manier waarop de Bijbel ons leert bidden is door verlangens bij God bekend te maken. (Fil 4.6) Het besluit om deze verlangens al dan niet te vervullen, ligt bij God.

Zowel in het boek Overwinning op de duisternis als ook in zijn Weg naar bevrijding laat bevrijdingsleraar Neil Anderson gelovigen één of twee keer daags een lijst Ik Ben proclamaties hardop uit te spreken, zodat ze een bewustzijn ontwikkelen van hun ware identiteit ‘in Christus.’ De bewustwording van deze ware identiteit zou hen geestelijk volwassen maken, wat niet vreemd is wanneer je beseft dat dit bij Anderson hetzelfde is als je ware identiteit als kind van God kennen – ofwel christusbewustzijn ontwikkelen. ‘Hoe kunnen we geestelijk rijp worden, als we niet eerst een kind van God geworden zijn? Een christen kan zijn ware identiteit pas ontdekken en geestelijk volwassen worden, als hij deel heeft aan Gods natuur,’4 stelt hij. ‘Lees de twee lijsten met uitspraken over uw identiteit regelmatig door. Zie uzelf in die eigenschappen. Geloof ze en leef ernaar.’5 ‘Ik ben niet de grote ‘IK BEN’, maar door Gods genade ben ik wat ik ben.’6 Door het volgende overzicht, ‘Twintig keer: Ik kan,’ zullen we de almachtige God, in wie we ons vertrouwen hebben gesteld beter leren kennen. Als we de twintig stellingen in ons hoofd prenten, zullen we uit de neerslachtigheid getrokken worden en met Christus in de hemelse gewesten gezeten zijn.’7 Wat voor Christus geldt, geldt ook voor ons.’8 Het klinkt zo positief en zo Bijbels, maar het hele punt is dat we als christenen juist niet geloven dat wat ‘ik kan’ en wie ‘ik ben’ ons verlost en bevrijdt, maar enkel wat God kan en wat Jezus deed. In plaats van werkelijk te groeien in volwassenheid en afhankelijkheid van God, worden christenen op deze manier juist van Hem losgeweekt om volledig te vertrouwen op hun eigen zelf.

Wereldwijd bestsellerauteur en kerkleider Joel Osteen gebruikt soortgelijke Ik Ben proclamaties om een succesvol leven voor zichzelf af te dwingen. In zijn boek De Kracht van Ik Ben schrijft hij: ‘De hele dag door is de kracht van ‘Ik Ben’ aan het werk.’9 ‘Hierbij het principe: wat na het ‘Ik Ben’ komt, vindt jou.’10 ‘Je moet voorzichtig zijn met wat na het ‘Ik ben’ komt. Zeg nooit, ‘ik ben zo’n pechvogel. [..] Daarmee nodig je teleurstellingen uit. ‘Je moet een paar nieuwe uitnodigingen uitzenden; ‘Ik ben gezegend. Ik ben sterk. Ik ben getalenteerd.’ Als je op die manier praat, wordt talent door Almachtig God opgedragen: ‘Ga eropuit en vind die persoon.’ Gezondheid, kracht, overvloed en discipline zullen beginnen jouw kant op te komen.’11 Maar de Bijbel zegt: ‘Want als iemand iets denkt te zijn, terwijl hij niets is, bedriegt hij zichzelf.’ (Gal 6.3)

Hoewel Osteen claimt christen te zijn, gebruikt hij dezelfde Law of Attraction trucs als die New Agers, oosterse goeroes en motivational speakers gebruiken om mensen hun zelfbeeld te laten herscheppen. Als dat beeld ‘Christus’ is, scheppen zij ‘christus.’ Is dat beeld ‘God,’ dan scheppen zij ‘God.’ Zoals goeroe Sai Baba uitlegt: ‘ Denk God, wees God. Denk stof, wees stof. Zoals je denkt, zo zul je zijn.’

Om gebruik te maken van Ik ben affirmaties, moeten we Gods Naam misbruiken door die voor ons eigen gewin te gebruiken. ‘God zei tegen Mozes: IK BEN DIE IK BEN. Ook zei Hij: Dit moet u tegen de Israëlieten zeggen: IK BEN heeft mij naar u toe gezonden. Toen zei God verder tegen Mozes: Dit moet u tegen de Israëlieten zeggen: De HEERE, de God van uw vaderen, de God van Abraham, de God van Izak en de God van Jakob, heeft mij naar u toe gezonden. Dit is voor eeuwig Mijn Naam, dit is Mijn Naam ter gedachtenis, van generatie op generatie.’ (Ex 3.14,15) Daarnaast moeten we dingen die op God van toepassing zijn en niet onszelf, belijden. Ofwel, we worden aangezet tot liegen. (Deut 5.20) De door motivational speakers en ook bevrijdingsleraren gebruikte methode heeft niets met christendom te maken, maar alles met toverij. De achterflap van het boek Ik Ben van Jean Klein beschrijft: ‘Wat je al bent is het antwoord en de bron van de vraag. Hierin ligt de kracht tot transformatie.’12  Kleins techniek is gebaseerd op de hindoeïstische filosofie Advaita Vedanta en wordt veelal door New Agers gebruikt.

Foto’s: Screenshots van het lied ‘Who You Say I Am’ van Hillsong Worship

Verzoening of at-one-ment?

Het evangelie is gebaseerd op de Bijbelse verzoening tussen mens en God. Deze verzoening is nodig omdat geen mens volgens de Bijbel rechtvaardig is; elk mens heeft gezondigd door het overtreden van Gods instellingen die ons laten zien wat volmaakt en heilig is. Omdat geen mens in staat is deze instellingen te houden en geen mens dus goed is, (Marcus 10.18) stelde God in dat het bloed en daarmee leven van een offerdier de schuld tijdelijk kon afbetalen en de zonde zou bedekken. (Lev 17.11) Dit was totdat Jezus de Messias voor eens en voor altijd de openstaande schuld betaalde doordat Hij als Offerlam door God op het kruishout werd gebonden. Zijn dood vereffende de schuld en Zijn bloed waste ons schoon zodat de relatie met God werd hersteld. Wanneer wij geloven in het bloed van dit Offerlam hebben wij vrij toegang tot God de Vader. ‘Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God, en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus. Hem heeft God openlijk aangewezen als middel tot verzoening, door het geloof in Zijn bloed.’ (Rom 3.23-25a)

Voor New Agers is echter dit anders. Waar het Bijbels evangelie draait om het herstel van onze relatie met God om eeuwig met Hem kunnen leven, streven New Age mensen naar het ervaren van een volledige eenwording met de ‘Oceaan van Levende Liefde’1 die zij God noemen. Het gescheiden zijn van deze god (in zelf, in anderen en in de kosmos) is wat zij ziekte van de ziel noemen, precies zoals de Bijbel zonde ziekte van de ziel noemt. Deze scheiding zou verholpen kunnen worden door de mens zelf, omdat men gelooft dat deze wordt veroorzaakt door angst voor ‘Liefde’ en angst voor eenheid met het goddelijke. Verzoening is dan ook het loslaten van angst en bewustwording van de goddelijkheid in zelf, anderen en de kosmos.

In het New Age handboek A course in Miracles laat ‘Jezus’ ons weten: ‘De volledige bewustwording van de verzoening is de erkenning dat de scheiding nooit plaatstvond.’2 En in Friendship with God zegt ‘God’ tegen Neale Donald Walsch: ‘Je moet je realiseren dat verzoening gewoon dát is; het is at-one-ment. Het is het bewustzijn dat jij en alle anderen Eén zijn. Het is het begrip dat je Eén bent met alles – inclusief Mijzelf.’3 De oplossing zou zijn om het bewustzijn te corrigeren met kennis van ‘de waarheid,’ waardoor men tot een godsbewustzijn komt. Het godsbewustzijn geeft een ervaring van ‘at-one’ zijn met alles wat bestaat. Als deze genezing van het denken in de hele mensheid plaatsvindt, zal er een wereldwijde ervaring van eenheid, een collectief christusbewustzijn ontstaan waarvan New Age gelovigen denken dat het vrede brengt op aarde. ‘Wanneer het bewustzijn van Christus is ontwaakt in alle mensen,’ stelt occultist Alice Bailey, ‘dan zullen we vrede hebben op aarde en welwillendheid onder de mensen. Waar er welwillendheid is, zal er vrede zijn; er moet een georganiseerde activiteit zijn en erkenning van het Plan van God, want dat plan is synthese, dat Plan is fusie, dat Plan is eenheid een at-one-ment.4

Richard Rohr is promotor van de christus waar ook New Agers in geloven. Hij gelooft dan ook niet in de zondigheid van de mens, maar in diens oorspronkelijke goedheid en de kracht van het ontdekken daarvan. Hij gelooft dat de zonde is dat mensen de ‘Goddelijke Persoonlijkheid’ door haat of angst niet ontmoeten.5

De oplossing is volgens Rohr dan ook niet inkeer, maar een verandering in ons denken: ‘Jezus veranderde onze gedachten over God. Dat is in één zin onze niet-gewelddadige at-one-ment leer. God had Jezus niet nodig om te sterven aan een kruis om te besluiten de mensheid lief te hebben. Gods liefde was oneindig vanaf het eerste moment van de schepping: het kruis was gewoon Liefde’s dramatisch vertoon in ruimte en tijd.’ Een straffende God past niet in Rohrs beeld van een ‘goede God,’ en daarom past hij dit beeld aan. ‘Jezus veranderde niet de Vaders gedachten over ons; hij veranderde onze gedachten over God – en daarmee ook die over elkaar. Als God en Jezus niet gewelddadig, straffend, martelend of wraakzuchtig zijn, dan is ons excuus om hetzelfde te zijn voor altijd van ons weggenomen. Dit is geen klein detail! En als God straffend en martelend is hebben wij een volledig model en toestemming om hetzelfde te doen.’6

Net als Alice Bailey gelooft ook Rohr dat deze at-one-ment leer de toekomst heeft. ‘Deze kijk op de verzoening wortelt het christendom in liefde en vrijheid vanaf het allereerste begin; het schept een erg samenhangende en ongelofelijk aantrekkelijke religie, die mensen naar het leven van innerlijke diepte, gebed, verzoening, genezing en universele ‘at-one-ment’ trekt, in plaats van slechts een offer-verzoening.’7

Het punt is dat God ons zó lief heeft dat kwaad niet ongestraft kan blijven. Want wat is liefde zonder recht? Het kwaad dat wij als mensen doen is zo groot, daar kunnen we nooit de prijs voor betalen; dat deed Jezus. Hij loste onze schuld af en droeg onze straf. ‘Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard, dat God Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden heeft, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden. Geliefden, als God ons zo liefhad, moeten ook wij elkaar liefhebben.’ (1 Joh 4.9-11)

De pseudo verzoeningsleer van New Age maakt het voor mensen van allerlei religies mogelijk te geloven in een christus (synoniem voor geloven in henzelf) die hen verzoent met het goddelijke en daarmee met elkaar, zonder daarbij te hoeven leunen op het volmaakte werk van de enige echte Christus, de Here Jezus. Het is een leer die geen waarde hecht aan recht, maar die onterecht vertrouwt op het intrinsieke goede in de mens en op de wetten van diens intuïtie.

De stem van een vreemde

‘Jezus zei niet ‘Mijn schapen kennen mijn Boek;’ het is Zijn stem die we moeten kennen.’ 1

megakerkleider Bill Johnson

Een manier waarop mensen buiten de kerk in contact komen met het bovennatuurlijke, is door zichzelf te ontdoen van gedachten en de stilte binnenin op te zoeken. Op die manier worden ze getraind om indrukken (beelden, woorden, boodschappen) door te krijgen, waarvan zij geloven dat dit hun innerlijke stem, het universum, God, hun hogere zelf, een engel of hun eigen intuïtie is. Dit fenomeen van boodschappen doorkrijgen is iets wat in occulte kring bekend staat als channeling. Mensen die dit doen worden mediums genoemd. Saul zocht advies en raadpleegde het medium van Endor, die voor hem een boodschap van ‘Samuel’ doorkreeg.

Hoogleraar in klinische psychologie Helen Schucman kreeg in de zestiger jaren op een soortgelijke manier boodschappen door van haar innerlijke stem, die zich aan haar voorstelde als ‘Jezus’ en tegen haar zei: ‘dit is een cursus in wonderen. Maak alsjeblieft notities.’2 Na veel aandringen van deze geest die zich voordeed als Jezus schreef ze diens boodschappen op. Een aantal van die boodschappen luidt: ‘Een gedode Christus is zinloos.’3 En: ‘Maak niet de trieste fout van het klampen aan het oude, ruwhouten kruis.’4  Schucman verzamelde haar gechannelde boodschappen en bundelde ze in het boek A course in Miracles, ofwel Een cursus in wonderen. Het boek is een New Age klassieker.5

Een ander boek dat gebundelde boodschappen van ‘Jezus’ bevat is het boek Dichtbij Jezus van Sarah Young. Het boek ligt in christelijke boekwinkels en is ongelofelijk populair als ‘bijbels dagboek,’ voor zowel volwassenen als ook tieners. De methode die Young gebruikte om haar boodschappen te ontvangen en door te geven, vertoont gelijkenis met die van mediums en staat bekend als channelen.

In één van de eerste uitgaven stelt Young hoe het gechannelde6 New Age boek God Calling haar inspireerde tot het schrijven van het boek Jesus Calling. Ze schrijft: ‘In datzelfde jaar (1992) begon ik in het boek God Calling, een dagboek geschreven door twee anonieme ‘luisteraars,’ te lezen. Deze vrouwen oefenden het stil in Gods Tegenwoordigheid wachten, pennen en papier in de hand, de boodschappen die ze van Hem ontvingen opschrijven. [..] Het jaar erop vroeg ik me af of ik ook boodschappen zou kunnen ontvangen tijdens mijn tijd met God. [..] Ik wist dat God tot me sprak door de Bijbel, maar verlangde naar meer. In toenemende mate wilde ik horen wat God tegen mij persoonlijk wilde zeggen op een gewone dag. Ik besloot te ‘luisteren’ naar God met een pen in de hand, alles opschrijvend waarvan ik dacht dat Hij het zei. De eerste keer dat ik het probeerde voelde het vreemd, maar ik kreeg een boodschap.’7

Duits christen en voormalig occultist Elke Kamphuis boog zich over de boeken van Sarah Young,8 en merkt op dat wat Young deed, hetzelfde is als de technieken die zij kende uit haar leven van voor haar bekering. Ze schrijft; ‘Vergelijk dat eens met de volgende handleiding onder het kopje ‘opleiding van mediums:’ De leerling ‘begint met een kort gebed, leest een stuk uit de heilige Schrift en denkt over het gelezene na. Daarna houdt hij zijn hand met een potlood op een voor hem liggend vel schrijfpapier en wacht zonder enige geestelijke spanning af. Als hij zich gedrongen voelt  tot het opschrijven van gedachten die hem met grote zekerheid geïnspireerd worden, schrijft hij die op.’9

En omdat ook legio Amerikaanse christenen over bovenstaande passage vielen, werd het stuk in latere edities van het boek aangepast. Dit gebeurde ook met een flink aantal door ‘Jezus’ gesproken woorden die aanstootgevend werden gevonden door het lezend publiek, omdat ze recht tegenover Jezus’ eigenlijke woorden uit de Bijbel stonden. Dit is best bijzonder wanneer je gelooft dat de boodschappen door Jezus hoogstpersoonlijk zouden zijn gesproken, omdat Hij zich daarmee zou aanpassen aan mensen die aanstoot aan Hem hebben genomen. Iets wat Hij tweeduizend jaar geleden niet deed.

Net als met de ‘Jezus’ wiens boodschappen door Schucman gechanneld werden, blijkt ook uit de leer van Sarah Youngs ‘Jezus’ dat het om een ander gaat dan Die uit de Bijbel. Zo merkt voormalig New Ager Warren Smith in zijn boek Another Jesus Calling op hoe deze geest die christus zegt te zijn, zich beklaagt over de nacht van zijn geboorte: ‘Probeer je eens voor te stellen wat Ik heb opgegeven toen Ik als baby naar de aarde kwam. Ik heb de beperkingen van een kind aangenomen, onder zeer primitieve omstandigheden; in een vieze stal. Het was een donkere nacht voor Mij..’10 Ook heeft deze ‘Jezus’ een nieuwe visie op één van de meest fundamentele bijbelleringen: ‘Weet welke extreme maatregelen ik gebruikte met Abraham en Isaak. Ik bracht Isaak tot het eigenlijke punt van dood om Abraham vrij te zetten van zoon-aanbidding. Abraham en Isaak leden beiden enorm onder de vaders slecht beheerste emoties. Ik verafschuw afgoderij, zelfs in de vorm van ouderlijke liefde.’11 Maar naast het verkondigen van een andere leer, blijkt ook uit de stem van deze vermeende Jezus dat het niet om de Zoon van God gaat. Zo weet hij de harten van zijn lezeressen te veroveren door talloze vleierijen: ‘Wanneer je vertrouwend Mijn Naam fluistert, worden Mijn pijnlijke oren gekalmeerd.’12 ‘Ik ben ziek van verlangen om je in Mijn eeuwige armen te houden, je te hullen in Mijn Liefde.’13 ‘Wanneer jouw vreugde in Mij Mijn vreugde in jou ontmoet is er een vuurwerk van een hemelse extase.’14

Sarah Young heeft niet alleen zelf geleerd een kanaal te zijn voor boodschappen, maar leert ook haar lezers om haar te volgen in het luisteren naar hun ‘innerlijke stem.’ Haar lezers worden door ‘Jezus’ opgedragen: ‘Laat Mijn Tegenwoordigheid je gedachten doordrenken. Wanneer je geest ophoudt te racen, ontspant je lichaam en krijg je hernieuwd bewustzijn van Mij. Dit bewustzijn is van levensbelang voor je geestelijk welzijn.’15 ‘Neem tijd om te rusten aan de kant van de weg, want Ik heb geen haast. Een rustig tempo bereikt meer dan een gehaast streven. Wanneer je opschiet, vergeet je wie je bent en van Wie je bent. Onthoud dat je vorstelijk bent in Mijn Koninkrijk.’16

Er zijn veel auteurs die aangeven niet alleen te willen praten tegen God, maar stil te worden en naar Hem te luisteren. Daar is op zich niets mis mee, zolang we maar niet geloven dat God zich laat vinden in een actief ontledigde geest, op het moment dat wij dat willen. Dit is een oosters principe. Samuel hoorde God spreken toen hij nog erg jong was. God sprak in een hoorbare stem terwijl Samuel sliep, niet nadat hij zich doelbewust ontledigde, in-en-uit ademde en Gods tegenwoordigheid opriep. God sprak tot Samuel op Zijn eigen initiatief en niet dat van Samuel!

Dat het initiatief om tot een mens te spreken altijd bij God ligt, blijkt uit de verslagen van de grote profeten vanouds. ‘Het woord van de Heer kwam tot Jona, zoon van Amittai,’ of ‘In het vierde jaar van koning Darius kwam het woord van de Heer tot Zacharia.’ In 1 Koningen 18 staat dat het woord van de Heer na lange tijd tot Elia kwam. Hieruit valt op te maken dat zelfs een groot profeet als Elia (anders dan Sarah Young) niet dagelijks berichten van God ontving. En ook Godsman Mozes wachtte veertig dagen en veertig nachten tot God tot Hem sprak.

God is een beloner van wie Hem ernstig zoeken, maar dé manier om Hem te vinden is in de Bijbel en in simpel vragend gebed. Als God wil spreken, zal Hij spreken, op Zíjn initiatief. Laten we niet vergeten dat de Bijbel ons Dagelijks Woord is en dat God ons nergens leert dat er speciale technieken zijn waarmee wij allemaal persoonlijke boodschappen van Hem kunnen krijgen.

Jezus zegt: ‘Ik ben de Deur; als iemand door Mij naar binnen gaat, zal hij behouden worden; en hij zal ingaan en uitgaan en weide vinden.’ (Joh 10.9)

‘Wie de schaapskooi niet door de deur binnengaat, maar van elders naar binnen klimt, die is een dief en een rover. Maar wie door de deur naar binnen gaat, die is herder van de schapen. Voor hem doet de deurwachter open en de schapen horen zijn stem, en hij roept zijn eigen schapen bij hun naam en leidt ze naar buiten.

En wanneer hij zijn eigen schapen naar buiten gedreven heeft, gaat hij voor hen uit, en de schapen volgen hem, omdat zij zijn stem kennen. Maar een vreemde zullen zij beslist niet volgen, maar zij zullen van hem wegvluchten, omdat zij de stem van vreemden niet kennen.’ (Joh 10. 1-5)

Impartatie

Impartatie is een term die in oosterse religies wordt gebruikt voor het overdragen van speciale gaven of krachten van een goeroe op diens volgeling. Ook in de kerk duikt deze term op, soms onder de naam ‘vallen in de geest.’

Hoewel het fenomeen niet in de Bijbel wordt vermeld of beschreven als uiterlijke bevestiging van een vervulling van gelovigen met de Heilige Geest, is dit wel de heersende gedachte in sommige kringen. Er wordt daarbij gesuggereerd dat een impartatie een daadwerkelijke aanraking is van Gods Geest en een vereiste voor het leven als christen. Dit geeft veel christenen onterecht het gevoel dat hen iets mankeert, terwijl legio christenen die krachtig gebruikt zijn in Gods Koninkrijk nooit notie hebben gemaakt van een dergelijke ervaring. De ervaring van het vallen in de geest wordt door hen verward met het vervuld zijn met de Heilige Geest.

Wat is impartatie of vallen in de geest? Een zogenaamd gezalfd persoon in de vorm van bijvoorbeeld een leider of spreker legt een ander de handen op, zodat deze persoon overweldigd door de geest krachteloos achterover op de grond valt. Andere keren wordt door hen ‘BAM,’ of ‘vúúr!’ geroepen of met bijvoorbeeld een colbert gezwaaid, waarna de menigte mensen achterover valt. De gevallenen zijn nu gezalfd. De meeste vallers raken even buiten bewustzijn om verder niets te merken en in ontspannen toestand op de vloer te blijven liggen, vanwaar de bijnaam ‘rusten in de geest’ of ‘tapijttijd.’ Weer anderen bewegen zich ongecontroleerd tollend of stuiptrekkend over de grond. Soms gaat de ervaring zelfs gepaard met een dierlijk brullen en blaffen, kronkelen, schudden, onverstaanbare en niet vertaalde tongentaal, visioenen zien of openbaringen krijgen.

In een poging om het vallen in de geest als zijnde een positief bijbels fenomeen te onderbouwen, worden teksten uit het Oude Testament aangehaald waarin mensen zich met hun aangezicht op de grond neerwerpen voor God. In al die gevallen gaat het echter om een handeling vanuit die mensen zelf en gaat het op geen enkele manier om God of Gods Geest die op hen valt. Het op knieën en aangezicht neervallen is een uiting van diep respect, aanbidding en vrijwillige onderwerping die in veel culturen nog steeds gangbaar is. In Lukas 5.12-16 kun je lezen over een melaatse die zich op dezelfde manier smekend op zijn aangezicht werpt voor de Here Jezus. Het is duidelijk dat de man nog bij zijn volle bewustzijn is als hij dit doet, omdat hij met Jezus in gesprek is. Het jezelf bewust voorover ter aarde werpen is dus op geen enkele manier te vergelijken met het krachteloos achterover vallen dat plaatsvindt bij het vallen in de geest.

Ook wordt de ervaring van ‘vallen in de geest’ soms verward met het handen opleggen dat door de apostelen werd gedaan. Zo wordt in Handelingen 8 en 19 beschreven hoe pasgelovigen door de apostelen de handen werd opgelegd voor ze met de Heilige Geest werden vervuld. Maar handen opleggen wordt in de Bijbel gedaan om zegenend te bidden of om door God gegeven gezag over te dragen. Nadat Jozua door God werd aangewezen als Mozes’ opvolger bijvoorbeeld, legde Mozes hem de handen op om hem zijn gezag over te dragen. Jozua werd vervuld met de geest van wijsheid omdat Mozes hem de handen op had gelegd. Hierdoor kon Jozua met gezag spreken en handelen. (Num 27.15-23, Deut 34.9) Jozua werd niet door Mozes op zijn voorhoofd aangeraakt om een bepaalde kracht of gave overgedragen te krijgen, zoals dit met de overdracht van occulte gaven door goeroes het geval is. Er wordt dan ook niet beschreven dat Jozua tegen de grond sloeg of dronken werd nadat Mozes hem aanraakte. Lukas beschrijft dat de Heilige Geest op de christenen viel met wie was gebeden en dat zij de Heilige Geest ontvingen door het opleggen van de handen van de apostelen, zoals destijds ook bij Jozua. Het is goed om te beseffen dat er staat dat de Geest -afhankelijk van de vertaling- op hen viel of over hen kwam. Ofwel, de Geest viel, en niet de gelovigen!

Dit vallen ván de Geest gebeurde vaak kort na het tot geloof komen en het gedoopt worden, maar vond alleen plaats bij gelovigen in Jezus. Niet bij omstanders. Journalist Mick Brown vertelt dat hij in Toronto in een samenkomst van Vineyard was toen mensen daar in de geest begonnen te vallen. Mick was er in zijn functie als journalist aanwezig, maar is zelf geen christen. Hij vertelt wat er gebeurde toen hem ineens een hand tegen zijn voorhoofd werd gelegd: ‘Ik voelde een tastbare schok door mij heen gaan en viel toen achterover, alsof mijn benen onder mij uit werden geschopt. Ik sloeg tegen de vloer – ik zweer je de waarheid – krom van het lachen.’1 Mick werd niet overtuigd van zonde, kwam niet tot geloof in de waarheid en is voor zover bekend nooit christen geworden.

In het boek Kundalini waarschuwing beschrijft christen Andrew Strom een treffende gelijkenis tussen de manier waarop  ‘het vuur van de Heilige Geest’ zou worden geïmparteerd door gezalfde kerkleiders en de manier waarop goeroes uit oosterse religies het kundalinivuur aan hun volgelingen overdragen. In beide gevallen wordt de begenadigde op het voorhoofd aangeraakt, waarna deze plotseling uiting geeft van een geest die in hen een verlicht bewustzijn teweeg brengt en die vaak bovennatuurlijke gaven uitwerkt. In het hindoeïsme staat dit fenomeen bekend als Shaktipat. Een voormalig discipel van een Shaktipat goeroe beschrijft hoe diens volgelingen zich na zo’n handoplegging begonnen te gedragen. ‘Uitingen behelsden onbeheersbaar lachen, brullen, blaffen, huilen, schudden, etc. Sommige aanbidders werden stil of bewusteloos. Velen voelden zichzelf doordrenkt worden met gevoelens van enorme vreugde en vrede en liefde.’2

De uitingen die door deze discipel worden beschreven zijn het typisch gevolg van wat onder hindoes het ontwaken van Kundalini en onder New Agers het ontwaken van een christusbewustzijn of het ontwaken van het ‘ware zelf’ wordt genoemd. Een spirituele verlichting die onder andere door aanraking van het voorhoofd in gang wordt gezet en waardoor bovennatuurlijke kracht wordt overgedragen. Uitingen van dit ontwaakte bewustzijn van het ‘ware zelf’ worden als volgt beschreven door goeroe Shri Yogãnandji Mahãrãja: ‘Wanneer je lichaam begint te trillen, je haar rechtop staat, je begint te lachen of begint te huilen zonder dat je het wenst, je tong misvormde geluiden begint te prevelen.. of je beangstigende visioenen begint te zien.. weet dat de Kundalini shakti is geactiveerd.. als bij het lopen je stappen majestueus of zoals bij dronkenschap falen, en je niet in staat bent iets anders te doen, en je graag stil blijft en het niet fijn vindt om te praten of anderen aan te horen, en je het gevoel hebt dronken te zijn van goddelijkheid, weet dan dat.. Kundalini, de kracht van Zelf, is geactiveerd.’3 Hoewel ook spirituele oefeningen als yoga een Kundalini ontwaken teweeg zouden brengen, is de snelste manier om tot dit ontwaakte christusbewustzijn te komen is door impartatie, oftwel Shaktipat.

Het gevoel van dronkenschap, onder invloed zijn, tegen de grond vallen, onbeheersbaar lachen, stuipen, huilen, schudden, misvormende geluiden spreken, stil of bewusteloos worden is dus een typisch gevolg van een ontwaakt godsbewustzijn dat ook door New Agers wordt nagestreefd en veel weg heeft van uitingen van de geest die door Toronto en in toenemende mate ook door Nederlandse kerken waait. Maar wie is deze Kundalinigeest en wat doet het? ‘Volgens hindoeïstische yogaleer, [is het] geestelijke energie aan de basis van de ruggenwervel, in de vorm van een slang (Hindoe godin Shakti), die opstijging naar het brein nastreeft om een psychoseksuele vereniging met de Hindoe god Shiva te vormen die resulteert in ‘verlichting.’4 De naam Shaktipat verwijst dan ook naar de afgod Shakti door en met wie een vereniging optreedt. Men gelooft dat mensen door deze verlichting verenigd worden met het goddelijke. Dit is iets anders dan verzoend worden met God door het verlossingswerk van Jezus.

De beschreven verlichting is een on-Bijbels proces dat een diepgaande transformatie van de persoonlijkheid5 teweegbrengt. In New Age kringen wordt dit het bereiken van de hoogste staat van bewustzijn, christusbewustzijn, genoemd.

Foto’s: impartaties onder hindoes en charismatici